BIAŁCZI NA POKŁAD #3 – CYKL KINA KOBIET | MIŁOŚĆ, KTÓRA ZOSTAJE 🌸
reż. Hlynur Pálmason | prod. Islandia | gatunek: dramat | 1 godz. 55 min.
BIAŁCZI NA POKŁAD #3
Ahoj, Białczi! Płyniemy dalej! 🙂
Seans poprzedzi prelekcja Klaudii Elwart współtwórczyni projektu Ślady Szlachë.
Za projektem Ślady Szlachë stoją Klaudia i Martyna – dwie kobiety, które połączyła miłość do Półwyspu Helskiego i przekonanie, że regionalna kultura zasługuje na lepszą reprezentację. Klaudia pochodzi z Beskidu. Po studiach architektury krajobrazu szukała sposobu, by połączyć pracę ze sztuką, dodając do tej mieszanki szczyptę historii. Wspólna wizja dziewczyn wykrystalizowała się w charakterystycznej srebrnej przyczepie airstream z lat 70., ustawionej strategicznie przy wejściu na kemping Chałupy6. To więcej niż sklep – to manifest nowego podejścia do kaszubskości, gdzie spotykają się różne kultury, doświadczenia i perspektywy. To wynik pięknej miłości i szacunku dziewczyn do kultury kaszubskiej, dziedzictwa przeszłości i tego co jakościowe i po prostu piękne:)
Radzimy nie zwlekać z zakupem biletów:)
Seans odbywa się na Dolnym Pokładzie, który mieści tylko 28 osób.
W cenie biletu zawarty jest również poczęstunek i miłe niespodzianki:)
* * *
Nowy film Hlynura Pálmasona (Biały, biały dzień, Godland) łączy w sobie nordycką powściągliwość i ogromną dawkę niepodrabialnego, północnego humoru. To historia o rozpadzie pewnej rodziny, będąca zaskakującą hybrydą emocji i stylów: jest intymna i melancholijna, ale jednocześnie pełna rozmachu; niezwykle czuła, ale zarazem szydercza i slapstickowa. Pálmason odmalowuje życiowe bardo – stan zawieszenia, w jakim znajdują się jego bohaterowie: małżeństwo i ich troje dzieci. Magnus jest marynarzem na statkach rybackich, a Anna to artystka marząca o przełomie w karierze. Każde z nich na własną rękę próbuje posklejać rodzinę, ale to Magnus czuje się tym wyrzuconym za burtę. Studium rozstania jest dla Pálmasona okazją do przyjrzenia się – z ironią i czułością – mężczyznom, dryfującym, zagubionym, szukającym dla siebie nowych ról. Nawigując pomiędzy porami roku (film przedstawia okrągły rok z życia rodziny), portretując surowy pejzaż Islandii, obsesyjnie przyglądając się maszynom, reżyser bezbłędnie znajduje wizualne ekwiwalenty uczuciowego i egzystencjalnego rozchwiania. Ten przejmujący i nieodparcie śmieszny film jest jednym z najwspanialszych hołdów złożonych miłości, jakie stworzyło kino.
